ต้นสนุ่น

สนุ่นหรือตะไคร้บก
ชื่อวิทยาศาสตร์: Salix tetrasperma
วงศ์ Salicaceae
ชื่อสามัญ Indian willow, White willow
ชื่ออื่น คล้าย (ปัตตานี, ยะลา); ไคร้นุ่น, ไคร้บก, ตะไคร้บก (ภาคเหนือ); ไคร้ใหญ่ (ภาคใต้); งาลู, ดาลู, มาดาลู้ (มาเลย์-ปัตตานี, ยะลา); ตะหนุ่น (พระนครศรีอยุธยา); สนุ่น (ภาคกลาง); สนุ่นน้ำ (นครราชสีมา)
ลักษณะ
เป็นพืชวงศ์สนุ่นเพียงชนิดเดียวที่เป็นพืชท้องถิ่นในประเทศไทย สกุล Salix L. มีประมาณ 520 ชนิด ส่วนมากพบในเขตหนาวและเขตอบอุ่นทางซีกโลกเหนือ โดยเฉพาะที่จีนมีกว่า 275 ชนิด ในไทยมีพืชพื้นเมืองชนิดเดียว และพบเป็นไม้ประดับ 2–3 ชนิด ซึ่งอาจเป็นพันธุ์ผสม ชื่อสกุลมาจากภาษาละติน “salicis” หมายถึงต้นหลิว (willow tree)
เป็นไม้ผลัดใบระยะสั้น ลำต้นอ้วน สั้น บิดงอ กิ่งชูขึ้น ปลายลู่ลงเล็กน้อย ยอดอ่อนมีขนสีเงิน ขอบใบเป็นซี่ ดอกเป็นช่อห้อยลง สีขาวหรือเหลืองอ่อน มีกลีบเลี้ยงและกลีบดอก ดอกตัวเมียมีต่อมน้ำหวาน 1 ต่อม ผลขนาดเล็ก แตกได้ ปลายข้างหนึ่งมีขนสีขาว ช่วยให้ปลิวตามลมได้ดี
พบทั่วไปตามบริเวณธารน้ำ พบในอินเดีย คาบสมุทรอินโดจีน ฟิลิปปินส์
-เนื้อไม้เบาใช้ทำฟืน
-เปลือกมีแทนนินมาก ใช้เป็นยารักษาโรคหัวใจ แก้ไข้
-ใบสดใช้รักษางูสวัด
-นิยมปลูกริมน้ำเพื่อป้องกันไม่ให้ตลิ่งพัง
-ในรัฐมณีปุระ ดอกอ่อนของสนุ่นเรียก (Ooyum) นำมารับประทานได้
-เปลือกต้นใช้ย้อมผ้าให้สีน้ำตาลแดง แก้ไขข้อมูลเมื่อ 25 เม.ย. 69 11:41